Cynisme gaat je niet inspireren. Wegkijken van de negatieve realiteit ook niet. Inspiratie is je handen warmen aan een klein vlammetje dat juist jij ergens ziet branden.
“Ik heb na alle jaren positiefdoenerij een licht cynisme opgelopen over de wereld. Met name als het gaat om hoe de hazen lopen en waarom. De betrouwbaarheid en intenties van instituties die doen alsof ze het beste voor hebben met de mensheid. Lastig allemaal.”.
Steven is een ondernemende pragmaticus die jarenlang heeft geknokt voor vooruitgang, via projecten met veel geld en mooie visies voor bedrijven en organisaties. Hij is iemand met een groot hart die zorgen maakt over wat zich in de wereld afspeelt.
En hij gelooft dat de kracht van het kapitalisme gemobiliseerd kan worden voor positieve ontwikkeling. Althans, dat geloofde hij heel lang.
Nu is hij zoekend. En een beetje neerslachtig, want hij heeft zijn constructieve pad – dat de enige weg leek te zijn – helemaal uitgelopen en nu blijkt het een dood spoor.
Hoe vind je inspiratie als positiviteit niet meer voor je werkt? Oorlog, uitbuiting, bullshitbanen. Het is door en door verrot allemaal.
Voor Steven zit de duisternis trouwens niet zozeer in de ‘slechte dingen’ die gebeuren, maar in de mensen en organisaties die pretenderen het goede te doen zonder de daad echt bij het woord te voegen. Daar kun je eindeloos veel voorbeelden van vinden.
Als je een beetje gevoelig en oplettend bent komt dat allemaal hard bij je binnen. Dat kan ertoe leiden dat je een realistisch beeld gaat opbouwen over de wereld. En op een dag stap je de dunne lijn over van realisme naar cynisme.
Cynisme heeft iets lekkers, want je kunt niet meer teleurgesteld raken en je krijgt steeds gelijk. Iedere minuut dat je naar het nieuws kijkt bevestigt dat het klopt. Je ziet het goed, de wereld is rot.
Maar er zit een grens aan. Je blijft tegen de vraag aanlopen: En nu dan? “Ik heb een realistisch beeld, ik geloof er allemaal niet meer in, en het heeft ook geen zin. Alleen een dwaas denkt de wereld te kunnen redden.” Dat klopt! En nu dan?
Nieuwe inspiratie begint bij jouw vermogen om geraakt te worden door iets buiten jezelf. Niet iedereen heeft dat in gelijke mate. En voor jou is het is misschien een bron van pijn en spanning, maar het is ook een kans op verandering.
Want we worden gevormd door onze ervaringen, en hoe we die interpreteren. Vervolgens krijgen we allerlei ideeën en overtuigingen die daar bij passen en dat legt weer een filter op hoe we de wereld beleven. En zo gaat het rond en grijpt het in elkaar.
Als je wilt kun je dit proces actief in je voordeel laten werken. Je kunt het aangrijpen om jezelf te vormen, zodat je weer inspiratie gaat ervaren. Maar hoe doe je dat, hoe zwengel je het aan?
Probeer je niet af sluiten voor negatieve mensen en negatieve informatie, want dat lukt jou toch niet. Stop voorlopig ook geen energie in creatief en strategisch denken (“Oké waar zit dan de hoop, het optimisme, waar moet het vandaan komen? Wat is mijn visie voor een betere wereld? Hoe zet ik dat om in actie?”).
Begin bij het fenomeen ‘geraakt worden’. Neem een besluit. Dit ga je bij jezelf onderzoeken. En dan ga je kijken of je dat; deze specifieke, subtiele, innerlijke kwaliteit; kunt gaan mobiliseren. En verder ontwikkelen.
Wat raakt mij? Waar gaat mijn hart van open? Hoe kan ik daar letterlijk meer van gaan ontmoeten en ervaren, middenin het leven? Wat gebeurt er als ik dat doe?
Naar buiten gaan, de wereld in, op weg naar iets heel specifieks dat jouw hart verwarmt, is als het uitstrekken van je handen naar een kaarsvlam. Het is klein en kwetsbaar, maar is het wel echt en het is van jou. Misschien kun je er wel iets groots mee aansteken.
Ben je een pragmatische aanpakker? Maar ben je ook door schade en schande wijs geworden? Ben je al een tijdje niet meer echt geïnspireerd geweest? Heb je zin in iets nieuws? Meld je hier aan voor een telefonisch inspiratiegesprek (30 minuten, vrijblijvend).
